D O S T E T  D A R A M

عزیزم سینیه من عمریست گهر عشق تو پروردست

کس نداند که در این خانه معشوق با عاشق چها کردست

همه ویرانی و ویرانی همه خاموشی و خاموشی

سایه افکنده به عشق ما پیچک خشک فراموشی

روزگاریست در این درگاه بوی مهر تو نپیچیدست

روزگاریست که آن معشوق حال این عاشق نپرسیدست

منو آن تلخی و شیرینی منو آن سایه و روشن ها

منو این دیده اشک آلود که بود خیره به عشق تو

یاد باد آن شب بارانی که تو در آغوش من بودی

شبم از روی تو روشن بود که تو یک سینه صفا بودی

رعد غرید و تو لرزیدی رو به آغوس من آوردی

کام نا کام مرا خندان تو به یک بوسه روا کردی

عشق من هنگامه کنان بر خواست معشوق من شرم کنان بنشست

رعد در خنده ما گم شد برق در سینه شب بشکست

ای عشق نفس تشنیه تبدارم به نفسهای تو می آویخت

عشق پاکم به نهان می سوخت عطره جسمم به فضا می ریخت

لب بر لب تو می بستم دست بر دست تو می دادم

به تمنای عشق تو می مردم به تماشای تو خوش بودم

چشم بر چشم تو می بستم شورو شوقم به سرا پا بود

دست در دست تو می رفتم هر کجا که عشق تو می فرمود

از لب گرم تو می چیدم گل صد برگ تمنا را

در شب چشم تو می دیدم سحر روشن فردا را

سحر روشن فردا کو ؟  گل صد برگ تمنا کو ؟

اشک و لبخند و تماشا کو ؟  آنهمه قول و غزل ها کو ؟

باز امشب شب بارانیست از هوا سیل بلا ریزد

به منو عشق غم آویزم اشک از چشم خدا ریزد

منو این آتش هستی سوز تا جهان باقی و جان باقیست

بی تو در گوشه تنهایی بزم دل باقی و غم ساقیست

   D O S T E T  D A R A M

غربت من هر چی كه هست از با تو بودن بهتره

آخر خط زندگيم اين نفسای آخره

وقتی دارم با هر نفس از اين زمونه سير می شم

وقتی با يه زخم زبون از اين و اون دلگير می شم

اين آخرين راه ديگه بايد كه تنها بميرم

 تنها تو اوج بی كسی تو غربت آروم بگيرم

بايد برم ... بايد برم ... بايد كه بی تو بميرم

آخ كه چه سنگين می زنه اين نفسای آخرم

سكوت من نشونه ی رضايتم نيست می دونی

گلايه هامو می تونی از توی چشمام بخونی

بگو آخه جرمم چيه كه بايد اينجور بسوزم

هيچی نگم داد نزنم لبامو رو هم بدوزم

در به در غزل فروش منم كه گيتار ميزنم

با هر نگاه به عكست انگار من خودمو دار ميزنم

نفرين به عشق به عاشقی نفرين به بخت و سر نوشت

به اون نگاه كه عشقتو تو سر نوشت من نوشت

نفرين به من نفرين به تو نفرين به عشق من و تو

وصال بودن منو به اون دل سياه تو

   D O S T E T  D A R A M

بگم که قول می دم تا همیشه باهات باشم

اگه بگم که حاضرم فدای اون چشات بشم

اگه بگم توآسمون عشق من فقط تویی

اگه بگم بهونه ی هر نفسم تنها تویی

اگه بگم قلبمو من نذر نگاهت می کنم

اگه بگم زندگیمو بذر بهارت می کنم

اگه بگم ماه منی هر نفس راه منی

اگه بگم بال منی لحظه ی پرواز منی

میشی برام خاطره ی قشنگ لحظه ی وصال

میشی برام باغبون میوه های تشنه وکال

میشی برام ماه شبای بی سحر

میشی برام ستاره ی راه سفر

ولی بدون هرجا باشی یا نباشی مال منی

بدون اگه برای من هم نباشی عشق منی

برای سعادت شبا شعرامو من داد می زنم

برای خوشبختی تو خدا رو فریاد می زنم

   D O S T E T   D A R A M

اسمتو وقتي نوشتم خونه ترانه لرزيد

گل زير شاخه قايم شد از قشنگي تو ترسيد

گريه ستاره ها رو واسه خاطر تو ديدم

قصه عشقت تو از ماه تا سپيده دم شنيدم

ميشه تو چشم تو گم شد
يه سفر تا آسمون رفت

با نگاه پر نازت تا فراسوي جنون رفت

ميشه توهواي پاکت

تا جنون نفس نفس کرد

مثل اولين تولد ميشه روياتو هوس  کرد

گريه ستاره ها رو واسه خاطر تو ديدم

قصه عشق تو رو از ماه تا سپيده دم شنيدم

کاشکي فانوس نگاهت نور شام و سحرم و بود

اشکاي سرخ تو اي کاش آب پشت سفرم بود

برق چشماي نجيبت پرسه ماه شبانه است

توي آغوش تو مردن يه غروب عاشقانه است

   D O S T E T   D A R A M

بال سنگين سفر  ميشكند

 واي ملال انگيز است

 

 هيچ كس منتظر ديدن ما نيست،  بيا برگرديم

    

 

عشق من عاشقم باش. که تن به شب نبازم

 

 

 با غربت من بساز .تا با خودم  بسازم

 

     

از بس که آسمان دلم ابريست

 تمام خاطراتم نمناک شده  است

     

 دريا را هم  که ديدم به ياد تو افتادم

 روي ماسه هاي ساحل نوشتم

     

اگر طاقت شنيدن داري

 من شهامت  گفتن دارم

     

 دوباره به دريا نگاه کردم

باز برگشتم اين بار روي ماسه ها نوشتم

     

 دوست دارم

 

   D O S T E T   D A R A M

 سفر همیشه قصه رفتن و دلتنگیه

 به من نگو جدایی هم قسمتی از زندگیه

 همیشه یه نفر میره و آدمو تنها می زاره

 میره و یه دنیا خاطره پشت سرش جا می زاره

 همیشه یه دله غریب یه گو شه تنها می مونه

 یکی مسافر و یکی این ور دنیا می مونه

 بیا و برای کوچه ای که بی تو لبریز غمه

 ابری تر از آسمونش ابرای چشمای منه

 بیا واصه خونه ای که محتاج عطر تن توست

 بیا واصه پنجره ای که عاشق دیدن توست

 بیا بیا بیا.....................

     D O S T E  T    D A R A M 

طلوع کن خورشیدک من خسته ام از شب تیره 

خط بزن تاریکی ها رو که داره دلم میگیره

چشماتو رو کن گل من تا که خورشید جون بگیره

 بذار از خورشید چشمات شب و تاریکی بمیره

پا بذار تو قصه ی من تا شب از قصه جدا شه

 بیا تا با دستای تو این طلسم کهنه وا شه

طلوع کن خورشیدک من حرم تاریکی رو بشکن

 من اسیر شب تارم بگو از روشنی به من

شب قصه ناتمومه اگه تو خورشید نباشی

اگه تو زیبایی هاتو رو تن قصه نپاشی

 طلوع کن تو قصه ی من تا شب از قصه جدا شه

 بذار این قصه از اینجا قصه ی من و تو باشه

   D O S T E T   D A R A M

بذار از تو جون بگیره این دل عاشق من باز

 واسه قلب رو به آخر تو بشو نقطه ی آغاز

تو بشو تکرار بودن واسه این دل شکسته

شوق پرواز شو دوباره واسه این پرای بسته

از فراق دستای تو پاییزی شد باغ قلبم

بیا مرهم نگاتو بذار روی داغ قلبم

 بیا دور کن از دل من سایه ی سنگین دردو

بیا پرپر کن با دستات حجم غصه های سردو

 بذار از بهار چشمات پاییز دلم بمیره 

 بیا تا از بودن تو دل من آروم بگیره

خزون باغ دل من بدون تو موندگاره

غصه های دل تنها بی تو پایانی نداره  

         D O S T E T  D A R A M

   D O S T E T   D A R A M

اونی که می خوام من . نه ستارست نه فرشته

 اخه من دیگه می دونم . دوره این حرفا گذشته

مثل شیرین و نمی خوام . که دروغ باشه تو کارش

عشق فرهاد و ببینه . ولی خسرو بشه یارش

مثل لیلا رو نمی خوام . واسه مجنون ناز بیاره

بشکنه چینیش و اما . اخرش تنهاش بزاره

عشق و هوس رو نمی خوام . که فقط یه لحظه باشه

از پی عشق زلیخا . پشت یوسف پاره باشه

نمی خوام از پشت ابرا . یه فرشته باشه یارم

که اگه یه وقت بخوامش . نتونه بیاد سراغم

مثل حوا رو نمی خوام . که تو عشقش حیله باشه

که ادم با خوردن سیب . از خدا شرمنده باشه

نمی خوام که همدم من . توی عشقش کم بیاره

من براش دیوونه باشم . اون بگه دوسم نداره

اونی که می خوام من . نه ستارست نه فرشته

یکی هست مثل خودم . ولی اون اخره عشقه

اونم تویی نه کس دیگه

   D O S T E T   D A R A M

   D O S T E T   D A R A M

دل من روی زمینه دل تو تو آسمونه

 
انقدر دوست دارم من که فقط خدا می دون

 
بیا یه عهدی ببندیم ببینیم کدوم یک از ما

 
تا ته جاده ی دنیا بر سر عهدش می مونه 

شایدم ستاره هاشون مث ما تو کهکشونه 

 
 برجای غرور بلندن که دارن به ما می خندن

یادمه پرسیدم از تو که می شه با هم بمونیم ؟

 
گفتی این که دست ما نیست بذارش پای زمونه

 عزیزم چه فرقی داره واسه اون که شد دیوونه 

 
 نکنه بری یه روزی با یه قایق از کنارم 

 می دونم یه جای این عشق خستگی کار می ده دستت 

 
 مرغ عشقمون رو آخر می کنی بی آشیونه

شاید اون موقع ببارم تا شاید بیای به خونه 

 
 خلاصه فقط می خواستم قصمون رو گفته باشم

 دل من فکراشو کرده که صبور و باوفا شه

 
کاش دل تو هم صبور شه این روزا اگر بتونه

کاش بپرسی راز عشق و از گلای ناز پونه